Gazet-2

Gazet 2
 

Link 1 naar oude krantenberichten
Link 2 naar oude krantenberichten

 


 

 

 

 

 


 

1931

 

 

 Ingezonden door Wiel Hallmans en met dank aan Mia Tholen.

 





 


 

 


 
 



 



 


 
Sjaak van Birgelen: "Opeens kwam een
vuurbal voorbij mijn raampje" maart 1989
Limburgse politieman ontsnapt aan vliegramp

Van onze verslaggever.
KONINGSBOSCH - Postcornmandant Sjaak van Birgelen uit Koningsbosch is dinsdagmorgen met
een sportploeg van de Nederlandse politie en brandweer in het Canadese Edmonton aan een vliegramp ontsnapt.

Een motor van het vliegtuig waarmee de sportploeg reisde, ontplofte vlak nadat het
toestel met de neus van de grond loskwam. De piloot wist met kunst en vliegwerk
het vliegtuig in bedwang te houden en kwam dertig meter voor een drukke autoweg
tot stilstand.

Knal
Van Birgelen: "Ik zat aan het raampje. Opeens hoorden we een vreselijke knal.
Meteen daarna schoot een vuurbol voorbij. Daarna hoorde je aLLeen nog het oor-
verdovende geluid van het remmen. Angstaanjagend, dat wel. Maar van echte pa-
niek is onder de 418 passagiers geen sprake geweest"


KERST 1944

Heeft u iets om aan te trekken? (vertelt door Mia Markx - Schroeder)

KERST 1944 lagen we met 136 mensen uit Koningsbosch en omgeving in Putbroek in een schuurals evacué's.
In Montfort was geen plaats meer in de huizen. Ik was toen twaalf jaar en ook wij lagen, net als het kerstkind, op stro.
En dát was een bittere ellende. In die donkere dagen stierven vier kleine
kinderen onder ons. Eentje ervan heb ik mee begraven.
Het kistje werd op een slee gezet en door de sneeuw vertrokken we naar het
kerkhof in Diergaarde. Die kerst zou kapelaan Koenen van Koningsbosch in de
schuur de nachtmis komen opdragen. Hij trommelde wat jongens bij elkaar die
de gevaarlijke tocht naar de schuur aandurfden. Zij dienden de mis en
fungeerden als koor. Een van die kleine misdienaars werd later mijn man, maar
dat kon ik toen nog niet bevroeden, daar toen in die schuur vol ellende. Er stond
een tafel die als altaar diende. Toen de mis begon gingen de mensen er om
heen staan.Een gierig oud vrouwtje bleef echter met haar billen op een ton pekelspek zitten, bang dat iemand het gapte.
Een enerverende Nachtmis werd het.
De zangertjes zetten "Stille Nacht Heilige Nacht in" terwijl een kind begon te huilen en een van de misdienaars sloeg ineens pats!!
met een lat een muis dood.
Toen kreeg iedereen de communie. De hosties die overbleven at de kapelaan van de honger allemaal op.
Ik zie hem nog zo'n pakje naar binnen werken. Hij kauwde en kauwde en ik -als 12 jarige- dacht; nu is die man helemaal heilig.

Op Kerstdag zelf ging ik met twee zusjes - we waren thuis met z'n twaalven - naar Diergaarde, naar het klooster van de zusters
omdat we geen kleren meer hadden.
We gingen te voet door de barre kou. Onderweg werd uitgemaakt wie het woord zou doen, en jawel hoor, ik was de klos.
Bij het klooster aangekomen trok een van mijn zusjes aan de bel. Een zuster deed open en liet ons op de gang.
Wat was het daar lekker warm!
"De herdertjes lagen bij nachte", zongen de nonnen.
Een van hen vroeg ons wat we wilden. Ik werd door mijn zusjes aan twee kanten
in de rug gepord. En heel bedeesd kwam het eruit:
"Zuster, heeft u iets voor ons om aan te trekken?" Er blafte een hond.
"Koest, Bello", zei de zuster en terwijl ze mij aankeek
vroeg ze me het nog eens te zeggen want ze had me niet verstaan.
Weer porden mijn zusjes me in de rug. Het zweet stond in mijn handen.
"Zuster, we hebben het koud en geen kleren meer".
We werden naar de spreekkamer gebracht, en jawel hoor, we kregen kleren.
Ik kreeg een prachtige witte, wollen trui met een tennis-racket erop geborduurd en mijn zusjesmochten gebreide wollen jurkjes aantrekken.
Dolgelukkig bedankten we de zusters en togen in die prachtige, bijna deftige
kleren terug door de sneeuw naar Putbroek naar de schuur.

Het was een verschrikkelijke kerst met sneeuw en oorlog en een schuur vol stro, maar ook een kerstmis met warmte en genegenheid.
Ik zal hem nooit vergeten.

Mevr. M. MARCKS - SCHROEDER
KONINGSBOSCH

 

 


 

Contactorgaan uit 1948

Contactorgaan januari 1949


 

 

16 september 1939
Bron,
http://kranten.kb.nl/view/




Jubileumhuwelijken

 

Geurts-Ridderbeks 1991



Loete-Scheufens 2004


Meerten-Claassen 1980




 





 


100 jarigen


oktober 1977
ECHT In bejaardenentrum "De Egthe "
hoopt mevr. Wilems-de Brabander volgende week woensdag honderd jaar te worden.
De honderdjarige werd op 5 oktober 1877 in Koningsbosch geboren. Zij heeft tot
haar 97e ste jaar in haar geboortehuis gewoond. Hier heeft zij aan negen kinderen het leven
geschonken. Haar oudste zoon is inmiddels 73 jaar.
Het aantal nakomelingen is uitgegroeid tot 22 kleinkinderen  en 18 achter-kleinkinderen.
Ik heb vroeger vaker gezegd, daar waar ik mijn ogen geopend heb zal ik ze
ook weer sluiten.
Dat is mij niet gelukt. Toch heb ik het hier ook uitstekend naar mijn zin. Ondanks haar
honderd jaren is Mevr. Willems - de Brabander nog zeer vitaal.
Ik heb nooit stil kunnen zitten en dat kan ik nog steeds  niet. Mijn hele leven lang  heb ik hard moeten werken  op de boerderij die ik  samen met mijn man verzorgde. Nu breng ik de dag  door met lezen, breien, kaarten en mens - erger - je  niet spelen met mijn dochter van 68 jaar die bij mij woont", zegt de eeuwelinge die vooral over de veranderingen in boerenleven nog honderduit weet te vertellen. Het feest op haar honderdste verjaardag begint .met een  H. Mis om 15 uur. Hierna is  er om 16.30 uur een receptie. 's Avonds wordt het feestje in familiekring  voortgezet met een dineetje dat volledig verzorgd wordt door de kookstaf van het bejaardencentrum.
Ik denk dat ik mij woensdag maar ziek meld," vertelt, Mevr. Willems lachend.

=========

27 sept.1995
Mevr.Elisabeth Stoffels- Brandts is gisteren in het verz.tehuis De Eghte in Echt 100 jaar oud geworden. Ze werd geboren op 26 sept. 1895 in koningsbosch. Ze was de oudste dochter van het echtpaar Brandts, die vijf kinderen had. Uit haar huwelijk met de heer Stoffels werd acht kinderen geboren, In 1927 overleed haar man, Van de 8 kinderen zijn er nog  5 in leven. Lieske vierde haar 100 verjaardag gisteren met haar kinderen 23 kleinkinderen 33 achterkleinkinderen en 3 achter- achterkleinkinderen.

De eeuwelinge woont sinds 1984 in de Eghte, Dagelijks krijgt ze bezoek en op haar manier geniet ze daar enorm van.

======

 
23 mei 1997
Honderdjarige in Koningsbosch Mevrouw Liza Gruzen-Laugs.
Tante Liza is geboren op 23 mei 1897 te Koingsbosch. Ze groeide op in een gezin van I6 kinderen aan de Majoor. Als zij naar schoo1 moest liep zij ongeveer 15 min. door het bos. Op 12 jarige leeftijd moest zij al uit gaan werken bij een boer in Duitsland, dit,  omdat er thuis te weinig te eten was.
Op 14 jarige leeftijd ging zij in Duits1and bij Glandstoff werken, de afstand Oberbruch - Koningsbosch deed zij te voet, haar vader ging immers ook te voet met de kruiwagen biggen kopen in Maastricht.
Van de 1e Wereldoorlog vertelt zij dat de Duitse troepen aan haar huis voorbij liepen, in de 2e Wereldoorlog raakte zij door een graat gewond aan haar been.
Liefdevol heeft zij haar moeder verzorgd tot aan haar dood.
Dit was niet gemakkelijk daar deze moeder in de laatste jaren haar benen moest missen.
Tot haar 50e woonde zij samen met haar broer Lambert  in de ouderlijke woning. Op 50 jarige 1eeftijd trouwde zij met weduwnaar Arnold Gruzen.
Zij voorzagen in hun onderhoud door hard werken op een klein boerderijtje. Toch had zij altijd tijd over voor iedereen die er maar kwam. Haar neefjes, en nichtjes
kwamen dan ook graag bij haar op bezoek. Na het overlijden van haar
man is zij tot op de dag van vandaag blijven wonen in haar ouderlijk huis aan de Majoorsweg.
Sinds 15 jaar wordt ze liefedevol verzorgd door familieleden en de thuiszorg.
Zij is op haar manier uniek, zeker als vertelt over vroeger en liedjes gaat zingen.
Een leuke anekdote bijv. Die avond toen de nieuwe huisarts nog even naar haar wilde komen kijken en haar bloeddruk controleren.
Toen hij vroeg of hij even binnen mocht komen zij Liza dat het al laat was en zij stak haar arm door een klein raampje
en zei: "Hier , meet maar"

Als je haar vraagt naar het geheim om zo oud te worden zegt ze steeds:
 "Hel wirke en kontent zeen"
Zij heeft dan ook steeds haar lijfspreuk (gedicht) klaar.

Heer,ik ben tevreden, het gaat zoals het wil,
In mijn kleine woning leef ik blij en stil,
Menig mens heeft alles wat hij wens op aard.
Maar ik kan het ontberen en dat is schatten waard.


Verder heeft zij tot voor enige jaren heel Koningsbosch van warme voeten voorzien,
door dag in dag uit sokken te breien.
==============





 

lch wil zuster waere!' De nog jonge Catharina Maessen uit Sint Joost- Echt wist het al op jonge leeftijd.
Ze werd religieuze en is nog steeds kloosterlinge.
Al  82 jaar! .

Zondag 6 mei 2007 vierde ze in het klooster van Liefdezusters van het Kostbaar Bloed aan de Plakstraat in Sittard haar eeuwfeest.
De eerste 100- jarige sinds de zusters zich daar in 1857 vestigden. Zij heeft er geen moment spijt van gehad. "Als de mensen eens wisten hoe fijn het hier is, kwamen ze allemaal", zegt ze mei overtuiging.
Zuster Vera beweegt zich voort in een rolstoel, maar voor de rest is ze nog bijzonder vitaal. Ze weet dat zelf ook wel: "Ich bèn nog goud bie." Daarbij is ze ook nog zeer actief. Iedere dag leest ze de krant, kijkt televisie en verheugt zich zeer op de recreatie in de avonduren.

Kienen en spelletjes spelen zijn haar lust en leven. Het toch bepaald niet eenvoudige rummykub is favoriet.
Verlies accepteren is echter niet haar beste eigenschap>
Overste zuster Clara: "Als ze verliest wijt ze dat al vlug aan het feit dat ze moe is. Maar vraag je dan of ze naar bed wil, dan blijft ze toch liever in de recreatiezaal."

Opvallend kuchen tijdens de diensten in de kloosterkapel zit ze steeds op het hoger gelegen oksaal.
Van daaruit houdt ze alles in de gaten. Zo liet ze meteen of een bloempot verkeerd of een kaars scheef staat. Door opvallend te kuchen probeert ze de kosteres daarop te attenderen. "Ja, ik zie meteen als er iets niet goed is. Dat komt omdat ik lang geleden 'kijklessen' gevolgd heb. Daar leerde je goed te observeren en alles in je geheugen te prenten. Dan zie je direct of er wat veranderd is".

Geregeld is zuster Vera in de tuin van het klooster te vinden. op het kerkhof komt ze echter maar zelden. Het is haar minst geliefde plek. "Ik ga niet graag dood en wil daar niet telkens aan herinnerd worden. Wie wil nu graag doodgaan? Niemand toch! Of je moet heel erg ziek zijn." "Maar u gaat toch rechtstreeks naar de hemel?
''Ja, maar waar is die hemel dan?Voorlopig blijf ik liever nog een tijdje hier."
Zuster Vera ging in Echt bij de zusters Ursulinen op school, maar koos toch voor de in
Koningsbosch gevestigde Liefdezusters. 
      

De Ursulinen waren er uiteraard niet zo blij dat ze naar de 'concurrentie' ging.
Ze trad in en legde in 1931 haar eeuwige gelofte af.
Zuster Vera werd kleuterleidster en opleidster.

Na haar pensioen werkte ze als kosteres in de kloosterkapel van het bij Tilburg gelegen Goirle.

Heeft ze wat bijzonders gedaan om het een eeuw op dit aardse vol te houden?
"Nee, niet, het ging eigenlijk allemaal vanzelf. Gewoon regelmatig leven met alles op z'n tijd, bidden, werken, eten, rusten en dat soort zaken." Nee, zeker niet iedere avond een borreltje, waarvan honderdjarigen wel eens zeggen, dat ze daar hun hoge leeftijd aan te danken hebben.
"Af en toe wel een glaasje wijn bij bijzondere gelegenheden. En als ik op stap ga graag een flesje donker bier".

Dat 'op stap gaan' vormt overigens een grote uitzondering. De goedlachse en graag andere zusters plagende religieuze houdt namelijk niet van vakantie en slaapt het allerliefste in haar eigen bed.
Maar één dag buiten de kloostermuren, dat kan nog wel.
Dat gebeurt binnenkort als ze de Mariakapel van Schilberg in Echt bezoekt.
Daar speelde ze als kind. Nu is haar bezoek echter bedoeld om de Echtse Onze Lieve Vrouw te bedanken dat ze een eeuw lang op deze aarde mocht vertoeven.
De viering van haar eeuwfeest begint zondag 6 mei 2007.Om 10 uur met een plechtige mis in de kapel van het Sittardse klooster. Daarna is iedereen welkom tijdens de receptie. 

Tekst: Harie Bronneberg


 
Uit een oude krant.

Vals Alarm te Koningsbosch

Uit Koningsbosch bereikte ons de alarmerende mededeling dat het huis van bakker Nelissen
ingestort was.
Onze ijlings daar heen getogen fotograaf stuitte op vals alarm. Er bleek slechts sprake te zijn van sloop in verband met een uitbreiding.
Dat er in Koningsbosch hardwerkende lieden wonen, moge uit onderstaande foto blijken.; terwijl slopers de zijgevel uitbraken, aldus de bewoners aan de teistering der elementen blootstellend, ging de verkoop in de winkel gewoon door
.



Koningsbosch, in lang vervlogen jaren een bolwerk van wielersport,door
Wiel Verheesen.    

Je had zo van die dorpen - Koningsbosch, bijvoorbeeld - waar vooral in de jaren vijftig, zestig van de vorige eeuw niet alleen de fanfare, schutterij of voetbalclub een stempel drukten op het gemeenschapsleven. Ook de wielrennerij speelde er een rol. Trouwens, riepen of roepen plaatsen zoals Chaam, Sint Willebrord, Siebengewald, Hoensbroek, Stein, Elsloo, Sibbe enzovoort óók niet meteen associaties op met het cyclisme, precies eender zoals dat ooit het geval was met Koningsbosch? Sterker nog, waar vind je heden ten dage in het land van bronsgroen eikenhout nog gemeenschappen waar drie of vier jongelui uit dezelfde generatie de wielersport als prof beoefenen? Nergens. Tijden veranderen, óók in de wereld van de renfiets.

Koningsbosschenaar Mart van der Borgh kwam als schooljongen al in de ban van de sport op twee wielen. Hij trad daarmee in de voetsporen van zijn vader die met andere enthousiastelingen uit dorp en omgeving nog de vooroorlogse glorietijd van grasbaanwedstrijden had meegemaakt. Toen Mart van der Borgh in het bezit van een racekarretje was gekomen reed hij vanuit zijn woonplaats niet meer via de kortste weg naar de ambachtsschool in Roermond en terug. Hij deed er ook vaak een ommetje over Pey-Echt bij. Een prima training. Het was op een lentezondag in 1951 dat hij voor het eerst in zijn later zo succesvolle carrière met de bloemen naar huis kwam. Hij had bij de junioren de Ronde van Merum-Herten gewonnen, enkele uren voordat op hetzelfde parcours Piet van den Brekel uit Echt de koers voor senioren op zijn naam schreef. We hebben het - dit moge duidelijk zijn - over wedstrijden van de Wieler Federatie Limburg, de latere NWB, die in de volksmond ook wel de ’wilde bond’ werd genoemd. Overigens, vele Limburgers die het naderhand tot degelijke amateur en soms ook beroepsrenner brachten hebben in die ‘wilde bond’ hun eerste wielerjaren beleefd.

De resultaten van Mart van der Borgh stimuleerden plaatsgenoten om zich eveneens op de wielrennerij te storten. Jan en Frits Knoops, Jan Schröder, Maan Laugs, Theo Moors en nog deze of gene hardfietser uit Koningsbosch maakten het dorp compleet wielergek. Als er zondags ergens in het Limburgse of Oost-Brabantse land een wedstrijd op het programma stond reed er altijd een volle supportersbus naar toe om de lokale grootheden aan te moedigen. En natuurlijk bleef men niet achter om de jongens ook in hun woonplaats startgelegenheid te bieden. Trouwens, een parcours van 11 kilometer dat in grote lijnen van Koningsbosch via Maria-Hoop en Diergaarde weer terug naar Koningsbosch (en het daar gelegen wielercafé Schröder) voerde was niet alleen uitstekend te benutten voor trainingsritten, het leende zich ook prima voor tijdraces. De toentertijd ijzersterke Toer- en Wielerclub ‘Maastricht’ hield er selectiewedstrijden in de vorm van een ploegentijdrit om tot de samenstelling te komen van het team voor de Nederlandse clubkampioenschappen.

De thans 75-jarige Van der Borgh won als amateur onder andere de Ronde van Limburg ’54 en werd derde op het WK datzelfde jaar in Solingen. Als prof (1957-’64) reed hij drie keer de Tour de France, verspeelde door een wegvergissing in ’60 de gele trui, maar won wel de Tour du Nord in Frankrijk en enkele Belgische semiklassiekers. Frits Knoops maakte vooral furore in de Ronde van Tunesië die hij één keer (in 1959, met streekgenoot Frits Ramakers als teamgenoot) beëindigde in tweede stelling en een keer als vierde. Maan Laugs en Theo Moors reden elders evenmin voor spek en bonen mee. En Jan Schröder - begiftigd met een prima eindsprint - won niet alleen enkele amateurklassiekers, maar reed ook als prof (1963-’68) een paar keer het ererondje. Ruim twee jaar geleden stierf hij, 65 jaar oud. Koningsbosch als wielerdorp was echter al veel eerder ten grave gedragen. Alleen de herinneringen zijn gebleven.


 

 


 


 


Klik hier voor een groter formaat


Klik hier voor een groter formaat

 


 


(1985 Van onze verslaggever)
KONINGSBOSCH - Het voortbestaan van carnavalsvereniging De Papegaai in Koningsbosch hangt aan een zijden draadje.
Alle pogingen ten spijt kan het gezelschap namelijk geen voltallige raad van elf meer op de been brengen.
Door vertrek naar elders,huwelijken en ziekte moest De Papegaai de afgelopen maanden veren laten,want het aantal  leden van de raad van elf slonk gestaag tot acht.
In een laatste reddingspoging bezorgde de vereniging onlangs onder het motto 'Carnaval ja of nee?'
huis aan huis een brief waarin de inwoners van Koningsbosch werden opgeroepen zich als lid van De Papegaai aan te melden.
De respons was evenwel nihil.

Noodkreet
Tevens werden de ingezetenen van het Echtse kerkdorp in het schrijven opgeroepen een vergadering bij te wonen in café Kuijpers. Het was de bedoeling tijdens die bijeenkomst te zoeken naar
een oplossing voor de problemen. De noodkreet had echter geen effect, want de vergadering werd afgelopen zondagavond (buiten de resterende leden van De Papegaai) bijgewoond door zegge en schrijven één belangstellende. De kans is thans zeer groot dat Koningsbosch tussen de elfde van de en aswoensdag verstoken blijft van carnavalsactiviteiten.

Teleurgesteld
De voorzitter en vorst van De Papegaai, is de kater van woensdagavond nog niet te boven.
"Ik ben zeer teleurgesteld. want ik had met name van de zijde van de
buurtverenigingen toch wel afvaardigingen verwacht. Acht jaar lang heeft De Papegaai een uitstekend programma geboden, kompleet met een optocht die jaar na jaar beter en groter werd.

De sfeer in de vereniging is uitstekend en daarom begrijp ik niet dat er in het dorp geen jongeren te vinden zijn die tot de raad van 11 willen toetreden.
We gaan nu persoonlijk een aantal inwoners benaderen. Zet dat vòòr 11 november geen zoden aan de dijk, dan zie ik carnaval 1986 niet meer zitten", aldus de voorzitter.


 


 

 Detail: de dieven hadden de communietaart aangesneden en enkele eieren uitgezogen.

 ============


  ====================


1935

 

 



 


1984 Camping Böhmerwald

 

 


Klik hier voor een groter formaat

 
 


 

 

 



 



(Van onze verslaggever)
KONINGSBOSCH Het weer werkte met mee, maar dat nam toch niet weg dat de
St. Elisabethvereniging van Koningsbosch op bijzonder geslaagde wijze zondag het
gouden bestaansfeest heeft gevierd. Een feest, dat de hele dag duurde en waarbij ook de gehele gemeenschap van Koningsbosch blijk van belangstelling gaf.
Een van de hoogtepunten was ongetwijfeld de huldiging
van 13 gouden jubilaressen van deze vrouwenvereniging.



Alle 13 hebben samen 1063 levensjaren: de jongste is 79, de oudste 93. Geestelijk adviseur pastoor Huisman reikte hen een gouden speld uit en bovendien was er als herinnering aan deze dag een gegraveerde zilveren bonbonschaal.

De feestdag werd 's morgens ingezet met een mis, opgedragen door pastoor Huis-
man, daarbij geassisteerd door de oud-kapelaans de Bruin en Vogels. Vicaris
Castermans van het bisdom Roermond hield de feestpredikatie, waarin hij op het belangrijke werk van de vereniging wees.
In het klooster van de zusters werd een uitstekend verzorgd diner aan de vereniging voorgeschoteld en daarbij werd de feesttoespraak gehouden door de pastoor. De verdere activiteiten van deze dag, zoals receptie, koffietafel en feestavond vonden in zaal van Pol plaats.



De receptie werd uitermate druk bezocht.
Heel Koningsbosch was vertegenwoordigd.
Burgemeester Heemskerk bood Dames het gemeentebestuur een cheque aan. Door harmonie,drumband, fluit. en trommelkorps en mannenkoor werd vocale en instrumentale hulde gebracht. De carnavalsvereniging en de EHBO maakte zich verdienstelijk door voor het vervoer te zorgen ten behoeve van de hulp- behoevende leden van de st.E1isabethvereniging.
Als ceremoniemeester trad deze dag de heer J. Herffs op.
Hij had in samenwerking met het bestuur het totale dagprogramma voorbereid.



 



Scheuren in de Maasoever bij Leeuwen

13 april 1992
Tienduizend appeltaarten gedupeerde aardebeving

De appeltaartactie van bakkerij Teeuwen Patisserie uit Roermond heeft voor de gedupeerden van de aardbeving in Roermond een bedrag opgeleverd van 10.207,00 gulden.Van elke verkochte taart was 1.00 gulden bestemd voor rampenfonds voor de slachtoffers van de aardbeving.



 


Mei 1988
500 duels in 1e elftal


  Frits Knoops huldigt Wil Janssen die al ongeveer 20 jaar in het eerste elftal van Koningsbosch speelt


Maart 1993
Tijdens de vastenactie zijn honderdzestien geiten en bokken bijeengebracht door de kinderen van de basisschool 't Keuningshofke.
De geiten en bokken zijn bestemd voor de weeskinderen in Katikuloku op het Indonesische eiland Sumba.Met diverse acties, onder het motto alle bee(s)tjes helpen, brachten de kinderen en personeel in zes weken 3.480 gulden bijeen.




 




























Koningsbosch, door Ron Langenveld     1997

De interkerkelijke kloostergemeenschap 'Broederschap van Jezus' kan in het voormalige zustersklooster in Koningsbosch blijven wonen.
De kloostereigenaar; woningstichting land van Pepijn uit Echt, en de kloostergemeen-
schap hebben overeenstemming bereikt over een verlenging van het huurcontract met
twee jaar.

De religieuze gemeenschap die het klooster in Koningsbosch sinds ruim een jaar bewoont dreigde in een penibele situatie terecht te komen, nadat het huurcontract met Land van Pepijn onlangs afliep. De afspraak was dat de kloosterlingen het gebouw na een jaar zouden kopen. Voor de vijfentwintig hewoners is de aankoop van het klooster financieel echter nog niet haalbaar. Over twee jaar hoopt de gemeenschap tot veertig à vijftig personen personen te zijn gegroeid. "En dan staat niets de aankoop van het klooster nog in de weg," aldus Theo van Hoof, grondlegger van de Broederschap van Jezus, Van Hoof is blij met de tegemoetkoming van Land van Pepijn.

"Het is duidelijk dat de woningstichting ons een warm hart toedraagt."
Van Hoof is overigens zeer te spreken over de acceptatie van de broederschap door de bevolking van Koningsbosch. "De bakker brengt ons gratis brood en bij een boer hier vlakbij kunnen we voor een vriendenprijs aardappelen kopen. We hebben echt het gevoel dat men ons heeft opgenomen.


 
Het klooster van de zusters van het Kostbaar Bloed wordt verkocht, dat heeft een woordvoerster van het klooster bevestigd  (mei 1994).
In het klooster zijn vanaf 1879 weeskinderen opgevangen. Later werd in het complex een kweekschool,  opgericht.
Daarna waren er tot 1982 nog opleidingen te volgen zoals ULO de latere MAVO en huishoudschool, voor internen en externen.  
In 1900 is het gebouw ommuurd. In augustus 1982 kwam een einde aan de onderwijsperiode.




 


Mei 2002

 

De sterkste en stoerste boeren uit de regio werden dit weekend op de proef gesteld in Koningsbosch.
Daar werd op vrijdagavond door de plaatselijke harmonie St.Ceciliae en voetbalvereniging Juliana de eerste editie van Boesjer Grenslandgames, een variant op de Olymische spelen, maar dan voor fitte jonge boeren georganiseerd.


1965

KONINGSBOSCH, 9 april 1965
Op dinsdag na Pasen - 20 april - hoopt de
heer Laurens Kentjens zijn 96e verjaar-
dag te vieren. Hij is de oudste inwoner
van de gemeente Echt en verblijft in het bejaardentehuis van
de Liefdezusters van het Kostbaar Bloed te Koningsbosch.
Vanzelfsprekend zal deze dag voor de jarige niet ongemerkt voorbijgaan.
Laurens Kentjens is een geborenen getogen Koningsboschenaar.
Toen ik op de wereld kwam - dat was in 1869 _ kon je 2.5 cent verdienen.
Ja, er is intussen wel het een en ander veranderd" zo vertelde hij ons.
Toch denkt de heer Kentjens nog wel met een beetje
weemoed terug aan die goede oude tijd.
Natuurlijk, je moest hard werken, terwijl je praktisch niets verdiende.
Maar het leven was toen veel mooier voor ons mensen dan nu, veel gezelliger en zo., vindt hij.
Laurens Kentjens heeft in zijn leven verschillende ambachten gekend:
Ik heb op de "brikken" gewerkt (in Duitsland) , in het boerenbedrijf, in de houthandel,ik heb overal zo wat gezworven.

 "De hele gemeenschap kent mij hier" zegt hij vol trots, tot ver in de omtrek
Wat wil je ook. ik ben alleen nog over
Ja, ik ben de oudste in de gemeente Echt.
De heer Kentjens is vergroeid met Koningsbosch.
Zijn vader kwam er vandaan, zijn moeder werd in het naburige Schalbruch geboren.
Hij heeft daar in het oostelijk deel van de gemeente Echt praktisch
zijn hele leven gewoond. Hij trouwde een vrouw uit Buggenum, die hij inmiddels
23 jaar overleefde. Zij stierf in 1941, een maand voordat wij veertig jaar
getrouwd waren" zegt hij. Sindsdien sta ik alleen. Niet helemaal,
want sinds negen jaar wordt hij liefdevol verzorgd en verpleegd door de zusters in
Koningsbosch, Ik voel mij hier best thuis, bekent hij.
Laurens Kentjens ziet er ondanks zijn hoogbejaarde leeftijd nog bijzonder vitaal uit.
Alleen hoort hij niet meer zo best. Maar dat is een typisch ouderdomskwaaltje.
Voor het overige is de heer Kentjens nog het type van een echte levenskunstenaar, getuige ook zijn bijzonder gevoel voor humor. Hij maakt nog zijn dagelijkse wandeling, wipt dan naar de overkant om aan zijn dagelijkse borrel te nippen.

Zolang ik dat kan, blijf ik ook nog leven!.
Vroeger - zo zegt hij - betaalde je twee centen voor een borrel.
Soms hadden wij dan aan het eind van de week vijf centen gespaard.
Je kreeg daar een groot glas voor, dat helemaal volgeschonken werd.
Je moest oppassen, dat je daar niet zat van werd".
Wellicht is die dagelijkse borrel het hele geheim van zijn respectabele leef-
tijd. Laurens Kentjens is ervan overtuigd, dat hij de eeuw nog beslist zal
volmaken.
"Ik word meer dan honderd jaar oud". Als we afscheid nemen zegt
hij "U komt het volgend jaar nog maar eens terug. ."

 


September 1990
Hedi  d ‘Ancona, Minister van Welzijn,  Volksgezondheid en Cultuur opende in Koningsbosch de nieuwe accommodatie van jeugdvereniging SOAP en stichting Scouting Christus Koning.Beide accommodaties zijn gebouwd met subsidie van onder andere Jongeren bouwen voor Jongeren.









 




Tot voor kort dreigden er nog plannen dat een gemeenschapsaccommodatie in
Koningsbosch op de lange baan geschoven zouden worden omdat de gemeente
Echt zo krap bij kas zit dat ze de benodigde f 450.000,- niet op tafel kan leggen.

Maar dankzij een subsidie van het ministerie van WVC keerde het tij. WVC- kende aan het jeugdwerk in Koningsbosch
Hfl. 300.000,- toe en nu krijgt het Echts kerkdorp dan toch een gemeenschapshuis. Geen volledige nieuwbouw maar een verbouwing en uitbreiding van de meisjesschool aan de Kapelaan Verdonschotstraat.
De werkzaamheden willen deze zomer van start gaan.

 

De stichtingen Jeugd Ontspanning Koningsbosch en Scuting Christus Kning krijgen ieder f 150.000,-.
Tijdens de toelichting op de plannen zei wethouder StoffeIs enige dagen geleden dat van de gemeente een investerings- subsidie van 50.000,- - te verwachten is. De overige f 100.000,- denkt hij los te kunnen krijgen bij organisaties als
Jantje Beton en het Koningin Juliana Fonds.


Januari 1987
Basisschool Keuningshofke in gebruik


 




 

 

 



Pisa mag dan wel trots zijn op z'n scheve toren, Koningsbosch kan pronken met een scheve muur.
Ze staat langs de Prinsenbaan en hoort bij het klooster van de Zusters van het Kostbaar Bloed. De muur staat al jaren scheef, zodat voorbijgangers - net als in Pisa - (nog) niet bang hoeven te zijn dat ze op een dag onder een omvallende muur worden bedolven.

Op de foto probeert een dappere voorbijganger als een soort eigentijdse bijbelse Samson de muur verticaal te duwen.


Na 32 jaar als arts te hebben gewerkt, zet hij er op 61 jarige leeftijd noodgedwongen een punt achter.
28 jaar lang was hij de enige huisarts van Koningsbosch Maria-Hoop en Putbroek.
Mia Heuvelmans stond 12 jaar in de apotheek van de praktijk.
Met pijn in het hart ruilen ze Koningsbsoch in voor Melick waar zw van hun verdienden rust kunnen genieten.

Gedicht door Mia Sevriens - Jennissen
BEDANKT, DOKTER HEUVELMANS


Jammer, beste dokter, dat U nu moet gaan,
maar uw gezondheid hoort bovenaan te staan.
Dokter, wij begrijpen allen
dat, dit ook U niet mee zal vallen.
Bedankt, dokter, voor uw de deskundigheid,
bedankt ook voor uw inzet,uw beschikbaarheid.
U was onze dokter, voor groot en klein;
U deelde onze vreugde, maar ook onze pijn.
Kon een mens zijn leed en verdriet niet op,
dan was U er met
'n troostwoord, 'n schouderklop.
Bedankt, dokter, uw afscheid doet ons pijn.
Bedankt voor de vele jaren
dat wij in uw vertrouwde handen mochten zijn.
Voor de toekomst wil ik U namens al uw mensen,
vreugde en gezondheid toewensen.
Dat God U en uw gezin mag sparen
nog vele, vele gelukkige jaren.
Dus, mensen, zondag allemaal naar de kerk
als afscheid en dank voor zijn zware gedane werk.
Bedankt dokter, voor alles.

Mia Sevriens-Jennissen
Koningsbosch.


 

 





6 september 1991

Postagentschap Koningsbosch overvallen   
06-09-1991  Twee mannen hebben gistermorgen een overval gepleegd op het postagentschap aan de Kerkstraat in Koningsbosch.

Ze dwongen de kantoorhouder de kluis te openen en gingen er met enkele tienduizenden guldens vandoor.



 



 



 


Juli 1995
Gift  Fonds Zomerpostzegels                                                                                                                     
Ruim 15 mille steun voor projecten Koningsbosch -Echt


 

Van onze verslaggever
KONINGSBOSCH - Het nationale Fonds Zomerpostzegels heeft gistermiddag
vijftienduizend gulden beschikbaar gesteld voor het opstellen van twee zogenaamde
huiskamerprojecten voor ouderen in Koningsbosch en Echt. De Echter afdeling van het comité Zomerpostzegels deed daar nog vijfhonderd gulden bij, het geld werd in Koningsbosch overhandigd aan de voorzitter  Dhr. Volf van de Stichting Welzijnswerk Echt (SWE) die de projecten van de grond tilt.

Centrale doelstelling van de huiskamerprojecten is ouderen zo lang mogelijk te laten
deelnemen aan de maatschappij; zorgen dat zij niet in een sociaal isolement geraken.


Oktober 1989

 

Oktober 1989
Om zijn steentje -of beter gezegd broodje -  aan de Week van het Brood bij
te dragen, heeft bakker Hans en zijn vrouw Fita van Kruchten uit Koningsbosch het hele dorp uitgenodigd om gratis bij hem te komen ontbijten. De twee magazijnruimtes achter zijn bakkerij 't Mölderke had hij ingericht om de eters tussen 12 en 14 uur te ontvangen. De inwoners hadden thuis een schriftelijke uitnodiging in de brievenbus gekregen. In totaal namen 140 inwoners deel aan dit gratis ontbijt.


2002
Rietje met miniscul waterfilter “Willy Wortels” genomineerd voor DSM Dream Action (2002)

Paul Vergossen en Alex Vrinzen hebben in hun vrije tijd een systeem bedacht om hele kleine filters te bouwen in rietjes of drinkbekers waarmee van vervuild water, drinkwater gemaakt kan worden.


 

Het is niet zo dat wij die ontdekking hebben gedaan, deze techniek bestaat al driehonderd jaar.
Er bestaan wel vijfduizend verschillende vormen. De goedkoopste die wij hebben kunnen vinden was in de Verenigde Staten, die kost 4 dollar (2002) Dit apparaatje is bedoeld voor  mensen uit de derde wereld en moet voor hun gratis beschikbaar zijn.
Over 1 jaar willen we er minimaal 365.000 uitgeven in Bangla Desh of Afrika.
Onze motivatie om zoiets te bedenken is het hoge sterftecijfer als gevolg van vervuild drinkwater.
Deze nominatie komt ons goed van pas ivm het budget.
Als we winnen krijgen we een stukje van onze investering terug.

Aldus, Paul en Alex.



31 maart 1987
Fluit- en trommelkorps st. Joseph uit Koningsbosch is afgelopen weekeinde in nieuwe uniformen gestoken.
De kledij is geënt op de officiersuniformen van de Koninklijke Marine, met donkerblauwe jasjes, lichtblauwe pantalons en witte petten. De uniformen werden zaterdagavond tijdens een eucharistieviering in de kerk van Onze Lieve Vrouw Onbevlekt Ontvangen ingezegend, waarna in verenigingslokaal Van Pol een drukbezochte receptie plaatsvond.
Vanaf 1974 heeft het korps groene uniformen met kolbakken gedragen. Met de opbrengst van oud papieracties, het geld dat binnenkwam bij de viering van het 60-jarig bestaan plus een bijdrage van de gemeente Echt was het mogelijk de uniformen te bekostigen.

 



 


De aanleg van de tennisbanen in Koningsbosch wordt vertraagd door stank.....

Het schijnt er zo erg te stinken dat Gedeputeerde Staten de plannen niet goedkeuren.September 1988 ging de gemeenteraad van Echt akkoord met de aanleg van de tennisbanen op een stuk
grond aan de Kapelaan Verdonschotstraat. Thans blijkt dat GS op die plaats geen tenniscomplex toestaan omdat de sportaccommodatie te dicht in de buurt van een agrarisch bedrijf komt te liggen.


 


 

Uit de krant van 15 december 1994. (met dank aan  Mia Tholen)
Door Frans Smits Echt.

Van Normandië tot Echt

Het gezin van Andreas Tholen woonde in Koningsbosch, dicht bij de Duitse grens. In september toen de Duitsers de dorpen in de grensstreek (Selfkant) evacueerden gaf hij onderdak aan 36 Duitse familieleden en kennissen,waaronder ook twee Duitse deserteurs. Op 7 november evacueert men naar Montfort.
Op het laatste moment voegt zich hierbij ook nog een Joods echtpaar, een zekere Memler, voordien ondergedoken in het klooster in Koningsbosch. Andreas Tholen, zijn vrouw, zijn zoon Arnold en verloofde kregen onderdak bij kapelaan Hermkens. Deze was begin 1944 al eens door de Sipo in Maastricht verhoord wegens vermeende hulp aan onderduikers. Dit verhoor had toen geen gevolgen en Hermkens keerde terug naar Montfort.

De andere gezinsleden van Tholen trokken in bij Naad Kurstjens, waar ook het vee gestald werd. Hermkens had contacten met een Duitse Feldwebel Cox, die ingekwartierd was in Pey. Deze liet doorschemeren, dat hij anti-nazi was. In deze gesprekken is waarschijnlijk ook gesproken over ontsnappen naar bevrijd gebied. Cox liet doorschemeren, dat voor hulp bij 'line-crossing' geld op tafel moest komen, Andreas Tholen was bereid te betalen.

De families Tholen, Hermans, Gielen, het echtpaar Memler, de 2 deserteurs, een familie Mestrom uit Maasbracht, Bair Goertz en Wiel Storken (de latere gemeentesecretaris van Echt) zouden als 'gevangenen' door de linies bij Susteren worden geloodst. Wiel Storken was als evacué op de boerderij van Klim Goertz, in de nabijheid van Montfort. Bair en Wiel hadden zich al eerder bij een ontsnapping willen aansluiten, maar vader Klim Goertz had bezwaren gemaakt. Aangezien kapelaan Hermkens vaker op de boerderij kwam, had hij van de plannen gehoord. Hij vertelde, dat er binnenkort weer een groep een poging zou wagen. De twee, Bair en Wiel, konden zich daar bij aansluiten. 
De voorbereidingen werden getroffen. Rugzakken gemaakt voor de noodzakelijkste dingen.  In de namiddag van 16 december vertrokken ze met tussenpozen van enkele minuten om niet op te vallen. Verzamelpunt was op de Heerdstraat te St.Joost bij de familie Linssen. Ze waren met zijn dertigen. Om 11 uur in de avond moesten ze zich melden op de Rijksweg bij garage René Smeets. Vader Tholen moest herkenbaar zijn aan een witte rugzak. Om 10 uur ging men op weg via een veldweggetje. Vader Mestrom struikelde en kon moeilijk weer lopen. Met vrouw en twee kinderen is hij teruggekeerd.

Feldwebel Cox was op zijn post. Ze werden in een rij gezeten marcheerden af in de richting van Susteren. Onderweg merken ze dat ze gevolgd worden door een Duitse soldaat per fiets. Toen ze ter hoogte kwamen van café Ehrens (thans De Pauw) loste Cox twee schoten; van alle kanten stormden soldaten toe en werden de vluchtelingen omsingeld. Ze werden naar de Landbouwschool in Pey gebracht (nu (1994) Educatief Instituut). Ter plaatse werden ze gefouilleerd.

Een officier begon met een verhoor. Hij had verwacht, dat ook kapelaan Hermkens zich bij het gezelschap bevond. Hij bulderde hen toe, dat ze verraders waren, die naar de Amerikanen wilden overlopen. Door een schuifdeur stapte Feldwebel Cox de kamer binnen met een grijnslach op zijn gezicht. Ze wisten nu dat ze verraden waren. De officier had voorbeschreven vellen met de aanklacht. Ze waren dagen tevoren opgesteld. Na de ondervraging werden ze onder geleide van drie soldaten diep in de nacht te voet naar Waldfeucht afgevoerd. Ongeveer 5 kilometer op weg, aan de boerderij van Pijls, sprongen Bair Goertz en Jochem Tholen uit de groep en vluchtten de velden in. Bij café Janssen aan de Waldfeuchterbaan wist Jos Tholen te ontkomen. Een paar honderd meter verder stonden enkele militaire vrachtwagens. Wiel Storken sprong hiertussen en wist ook te ontkomen. Er is op de vluchtelingen geschoten. maar door de duisternis was het vuur niet gericht. Bair Goertz is onmiddellijk naar huis gerend, 5 kilometer weg. Daar heeft hij vroedvrouw Van de Sterre uit Linne, die bij hen geëvacueerd was en zich ongestoord op weg kon begeven, gevraagd om kapelaan Hermkens en Rector Hendrix uit Brachterbeek, die ook bij de kapelaan onderdak had, te waarschuwen.
Het was tè.. laat, de kapelaan en de rector waren reeds gearresteerd. Het huis was onderzocht en er waren goederen in beslag genomen. Bair Goertz en Wiel Storken zijn toen ondergedoken op de boerderij van Reijnders in de Peel. De overblijvende gevangen zijn naar Waldfeucht gebracht. Via werkkampen in Hückelhoven en Wassenberg en de beruchte gevangenis Klingelpötz in Keulen kwamen ze gescheiden terecht in Bergen-Belsen, Buchenwald, Ravensbrück en Ludenscheid.

Enkelen hebben het na veel ontberingen en vreselijke mishandelingen overleefd.
Niet terug keerden: Andreas Tholen, zijn vrouw Maria Tholen- Jochems, hun kinderen Heinz en Annelies; Christiaan Gielen, Maria Tholen, Leonard Hermans, diens vrouw Helena Hermans-Jochems en hun kinderen Catherina, Maria en Willie; Andreas Hermans, Arnold Jochems, Catherina Jochems, Catherina Derhage, Jozef Tholen en het joodse echtpaar Memler .

Kapelaan Hermkens en Redor Hendrix kwamen om in Buchenwald.

In de avond van 17 december zagen de inwoners van Montfort, hoe de veestapel van de familie Tholen door
S.A. troepen naar de Duitse grens werd gedreven.. .
 

Bron: Een interview met Arnold Tholen door Sjeng Mestrom, Montfort
Gedenkboek: Montfort, Bezet, Verwoest en Bevrijd, Roermond, 1985